Rizgari » Niviskar » Yaşar Karadoğan

Alınak savunmasında, ‘İçişleri bakanı demokratik açılım konusunda sonraları yaptığı açıklamada, ‘amacımız terörü tasfiye etmektir’ dedi. İçişleri bakanının açıklaması ile benim açıklamam arasındaki fark, onun terör demesi benim ise PKK dememdir. Ben bu makale ile bir çığlık kopararak gençlerin ölümünün önüne geçmeye çalışmaktayımç Ama ne yazık ki, bazı savcı ve yargıçlar ceza kanunu bile zorlayarak bizleri susturmaya çalışıyorlar. Demokratik açılımın açıklanmasından bugüne kadar kaç gencin yaşamını yitirdiğinin hükümetten açıklanmasını’ talep etti.

Dava daha sonra 5 Ekim 2010 tarihine ertlenedi.

Mahmut Alınak’ın dava konusu yazısını aşağıda aktarıyorum:

Keşke yanılsam, keşke Kürdistan sorunu sihirli bir değneğin dokunuşuyla çözümlense ve gençlerin masum kanları ile beslenen bu kan deryası durdurulabilse. Ama ne yazık ki, bu yakıcı arzu gündemdeki “Kürt Açılımı” ile gerçekleşecek gibi görünmüyor.

Devlet yöneticilerinin son günlerdeki açıklamalarından da anlaşılıyor ki, devletin ve hükümetin Kürt sorununu çözmek gibi bir niyeti ve derdi yok.

“Tek vatan, tek millet” klasiğini dillerinden düşürmüyorlar. Bu sözlerle Türkiye’yi kast ediyorlarsa söylenecek bir şey yok. Ama Kürdistan ve Kürdistan halklarını da amaçlıyorlarsa birilerinin onlara tarihi gerçekleri bir defa daha örtbas ettiklerini söylemesi gerekiyor. Buram buram Türk ırkçılığı kokan bu açıklamaların Kürtlerde nasıl bir etki yarattığını bilmek isteyenler, lütfen o cümlelerdeki Türk sözcüklerinin yerine Kürt sözcüğünü koyup tekrar tekrar okusunlar.

Kürtleri provoke eden bu milliyetçi/ ırkçı açıklamalar kapıyı göstermekten başka hiçbir anlam taşımıyor.

“Türkiye Türklerindir.”deniyor. O zaman Kürtler de: “Kürdistan kimindir?”sorusunu sorarlar adama. Sen asırlardır bas bas bağırıp Türk ırkçılığı yaptığında bölücü olmuyorsun; ama ırkçılıktan tamamen uzak duygularla- üstelik hapishanelere girmeyi de göze alarak- Kürdistan sözcüğünü ağza alanlar bölücü oluyor!

İster bir ailede, ister bir ülkede, isterse dünyada gerçek kardeşlik kılı kırk yaran bir hak eşitliğini şart koşar. Bütün hakların ve özgürlüklerin sadece bir tarafta olduğu bir ilişki, kardeşlik değil kapkara bir istibdat ve zulümdür.

Nasıl bir kardeşlik, nasıl ortak bir vatan ve devlet ki, sen yüzlerce yıldır parlamentoda Türkçe konuşurken, Kürtlere tek kelime Kürtçe konuşmak bile yasak. Türkçe; mahkemelerde, okullarda, kitaplarda, tapuda, nüfusta, hastanede, askerde, poliste…her yerde bin yıldır kuşlar kadar özgürken, Kürtçe bin yıldır hala çarmıhta. Kürt anne ve babaların kendi çocuklarına hala istedikleri ismi veremeyişlerine hangi vicdan isyan etmez?

Bu nasıl adaletsiz bir kardeşlik ki, Kürtler bırakın hakim, vali, kaymakam, karakol amiri önünde Kürtçe konuşmayı- ki böyle bir şeyi hayal etmeleri bile suçtur- otobüs, sinema ve sokak gibi umumi yerlerde bile ancak etrafı çekingence kollayarak, bilinçaltında saklı bir korkuyla kendi dillerini konuşabilmektedirler! Üstelik bu sorun sadece dil ve kimlik sorunu da değilken.

Mustafa Kemal ve İsmet İnönü’nün imzalarını taşıyan 1925 tarihli Şark Islahat Planı’na göre, devlet dairelerine başvuran Kürtlerin dertlerini tercüman aracılığı ile anlatmaları bile yasaktır. Buna göre devlet dairesinde işini görmek isteyen bir Kürt Türkçe’yi öğrenmek zorundadır.

Bütün bunlara rağmen dünya alem duysun ki, Kürtler Türklerle komşu olmaktan, yan yana yaşamaktan ve onlarla mutlu sabahlara uyanmaktan sadece memnunluk duyarlar. Ama aynı hoşnutluğu Türk devlet yöneticileri ile devşirme Kürtler için hissetmeleri mümkün değildir. Çünkü Türkiye ve Kürdistan halkları tarih boyunca ne çekmişlerse bu ceberut yöneticilerden ve onların yandaşlarından çekmişlerdir.

Haftalardır tartışılan sözde Kürt Açılımı ile yapılmak istenen şey artık gün ışığına çıkmıştır: Niyet Kürdistan sorununun demokratik çözümü değildir; amaç savaşla bitirilemeyen PKK’nin siyasi metotlarla çökertilmesi ve bitirilmesidir. Ama bu yeni konseptte de bildik tarihi hata sürdürülerek sorunun yeşerdiği kök, yani Kürdistan gerçeği yine görmezlikten gelinmektedir. Böyle olunca da yara tedavi edilmeyecek, sadece üzeri pansumanla kapatılmış olacak. Bunun ne anlama geldiği ise açıktır: Gençler birer kardelen gibi hayatın daha ilk adımlarında ölümün vahşi pençesinde can vermeye devam edecekler.

Geçenlerde Hakkari’de operasyona gönderilirken PKK ile çıkan çatışmada hayatını kaybeden askerin ablasının iç yakan feryatlarını televizyonlarda duyanınız vardır. Gözlerinden alev alev yaş akan acılı abla kameralara şöyle haykırıyordu:

“Kardeşim ölmeden önce telefonda, ‘Bizi on beş saat yürüttüler, tabanlarımız şişti, yiyecek olarak da sadece birkaç bisküvi verdiler.’dedi.”

Ruhu betonlaşmış bir cani bile o çaresiz ablanın yaralı çığlıklarına ağlamadan edemezdi.

Ama artık ağlamak istemiyoruz. Zaman ağlamak zamanı değil, ölümün önüne geçme zamanıdır. Yıllarımız siyasetçilerin nutuklarını dinlemekle geçti. Yorulduk onları dinlemekten.

Biri çıkıp bu ateşi söndürmeli ve gençlerin ölümünün önüne geçmelidir. Bu istek bir temenni değil, toplumsal bir emre dönüşmelidir. Toplum isterse kuracağı demokratik baskı ile bu kan selini bir günde durdurabilir. Toplumu harekete geçirecek olan da Kürt ve Türk demokratik muhalefetidir. Ama bu muhalefet güçleri artık şunu kabul etmelidirler: Etkisini tamamen kaybetmiş olan yıldönümü mitingleri, kürsü konuşmaları ve basın açıklamaları ile bu kanı durdurmanın imkanı yoktur. Boşuna zaman kaybediyoruz.

Yılların deneyimi gösterdi ki, demokratik muhalefetin öncüleri canlarını ve özgürlüklerini kendi özgür iradeleri ile ortaya koymadıkça, ne Kürdistan sorunu çözümlenir, ne de gençlerin ölümünün önüne geçilir.

Gençlerin hayatlarının kurtulması için öncelikle bizim, biz yaşlı siyasetçilerin ölmeyi öğrenmemiz gerekiyor. Onlar için gerektiğinde ölebilmeliyiz. Bu bir fedakarlık değil, tarihi bir borç ve insani bir görevdir.

Amerikalı siyah lider Martin Luther King, Nisan 1968’de kaldığı otelin balkonunda öldürülmeden bir gün önce yaptığı şu konuşmada ölümü beklediğini söylemişti:

King istese kaçak güreşerek ölümden kurtulabilir, hatta parlak nutuklar çekerek alanlardan büyük alkışlar alabilirdi. Ama o bunu yapmadı, inandığı dava için canını ortaya koydu. Bugün Amerikalı siyahlar birçok haklarını bu yürekli önderine borçludurlar.

Bizde de demokratik siyasetin öncüleri sivil pratiklerle ölüme diklenmedikçe ve ölmeyi öğrenmedikçe daha uzun yıllar bu kan akacak ve gençler -ne yazık ki- ölmeye devam edecek.